Posted on Leave a comment

iMO-learn kurs for tilsette og elevar ved Vatne barneskule

Ver aktiv, lær og ha det moro

Som så mange andre stadar, har pandemien sett ein stopper for kurs, opplæring og kompetanseheving. Endeleg vart det slik at vi fekk besøke Vatne barneskule i flotte Ålesund for å gjennomføre iMO-learn kurset, og det var så kjekt at det må delast. Etter lang dialog, og mange planleggingar saman med rektor, Ranveig Vedeld, kom vi endeleg i mål med gjennomføringa. Tilsette ved Vatne barneskule kom over iMO-learn etter eit besøk på Knappskog Skule, der Endre Praksis AS heldt det første iMO-learn kurset i Noreg. Du kan lese om den saka ved å trykke på knappen under.

For tilsette først

For å få god innføring før økta med elevane, hadde Endre Praksis AS, med pedagog Endre Natvik, ei gjennomgåande økt med dei tilsette om kva iMO-learn er, tankane bak, idear til bruk i læringsssamanheng og leik. Dette trur vi er viktig for at flest mogleg vaksne skal vere trygge til å ta iMO-learn i bruk på ein konstruktiv måte. 

Kort forklart, iMO-learn er ein stol, som er konstruert for rørsle. Akkurat som vi menneske er konstruert for å røre på oss. 

 

Det var god stemning, og eg er rett imponert over dedikasjonen og interessa i å lage ein meir aktiv, innhaldsrik og læringsrik kvardag for elevane. Det er utruleg kjekt å møte slike dedikerte tilsette ved skule som berre osar lyst til at borna skal ha ein god dag.

I tillegg til å fungere som stol, kjem det med hefte med 100 aktivitetar som ein enkelt kan sette i gong, eller bygge inn i læringsaktivitetar. Vi fekk rett nok ikkje gjort alle 100, men fekk brynt samarbeid, kommunikasjon og balanse ein del.

 

Etter å hatt ulike stafettar og “gulvet er lava”, så tok vi turen innom konstruksjon. Ettersom forma på iMO-learn er som den er, er dei glimrande å bygge med. I det medfølgande heftet får ein 40 konstruksjonsoppgåver, med ulik vanskegrad. Min personlege favoritt er å lage bru, då den krever mykje samarbeid, planlegging og muskelkraft, i lag. Ikkje minst er den ein glimrande inngongsnøkkel til å starte samtale omkring friksjon, kraft og motkraft.

Dag 2 var det elevane sin tur

Etter å hatt ein teorigjennomgong med tilsette, leik og moro, var det på tide å leike med elevane. Orsaka til at dette er ein god metodikk er at dei tilsette no kan og veit, men til sjuande og sist er det elevane som skal bli superbrukarar. Det vart gjennomført 4 økter, frå 1. klasse til 5. klasse. Dei yngste var det mest analog leik, der vi mellom anna brukte iMO-learn til å svare på grammatikkoppgåver og mattenøtter, uten å sei eit einaste ord, men ved å enten ligge oppå stolen, slå på stolen, halde den over hovudet, sitte på kne, ha den framfor eller bak. 

Dette fungerer svært godt, då ein av utfordringane med fellesøkter og svar, er at det alltid er nokon som veit svaret før andre. Dette fører til at nokon får mengdetrening i å svare, og andre får ingen trening i å tenkje. Svaret kjem tross alt lenge før ein har fått tenkt seg om. Personleg trur eg dette er ein,av mange, orsaker til at nokon elevar rett og slett skrur av. Når stolen er svarobjektet, så tar alt lenger tid. Er ein usikker, så kan ein sjå kva andre gjer.

Her svarar samtlege elevar at “å hoppe” er eit verb. Instruksjonen på tavla seier at om ein trur det er verb, stå på stolen. Er det adjektiv, ligg på stolen. Er det substantiv, hald stolen over hovudet. 

Vidare var det klart for konstruksjon og eg må sei meg mektig imponert over samhandlinga elevane viser, og ikkje minst kommunikasjon. For dei yngste vart det ulike formar som rektangel og kvadrat, dei eldste fekk bryne se gpå brua. 

Spenninga var til å ta å kjenne på når vi skulle sjekke om den stod av seg sjølv…

Takker for at eg fekk kome på besøk.

 

Ynskjer du å lære meir om iMO-learn, send gjerne ein e-post eller les meir ved å trykke på knappen under. 

Posted on 2 Comments

Aktiv, i ro..? Jepp.. iMO-learn. Rørsle er naturleg.

Som lærar sjølv finn eg alltid dette som eit dilemma. På ei side er det heilt klart ein fordel om eg greier å oppretthalde ein viss ro i klasserommet, samstundes veit eg kor unaturleg dette er for ein kropp som kjem frå ein aktiv barndom. Rørsle har vore dei største oppdagingane og bidragsytara til positiv stimuli av og skryt. Merksemd frå dei viktigaste personane rundt deg.

Alt frå første gongen ein løfta på hovudet, snudde seg rundt. Krabba. Røyste seg. Tok eit skritt. To skritt. Fem skritt. Springe. Forlengs rulle. Slå hjul. Nokon til og med salto (har aldri forstått kvar den første tanken om det kom frå). Kvar gong har det (forhåpentlegvis) gitt skryt, applaus, gode blikk, varme, positiv stimuli til å føresette, rollemodellar rundt.

Då er det noko fundamentalt gale at vi tar i frå bornet dette på skulen. Rørsle er noko vi skal verdsette. Vi må forstå at rørsle er, og skal vere, positivt betinga. Dei største bragdene blir utført med rørsle. Altfor for ofte ender vi med å gjere det motsette. For å halde ro og orden.

Eg starta i innleiinga med at eg finn dette dilemmaet vanskeleg som pedagog. Løysinga har vore å styre aktivitetar der rørsle er ein del av undervisninga. Men kvar gong det er reint vaksenstyrt, er der og påfølgande reglar, forventingar, målingar, vurderingar og meiningar. Dette fører til at rørsle er forventa, på ein viss måte, med ein viss ro, på ein viss måte. Det er noko som skjer umiddelbart ein vaksen seier “no skal vi” uavhengig kor godt meint det er.

Det er ein orsak til at ein vipper på stolen, at ein sit på ulike måtar i løpet av 60 minutt. Det er den spontane rørsla, den rørsla som skjer utan at vi tenkjer at “no skal vi”. Det er akkurat denne rørsla eg tenkjer på avsnitt to.

Når bornet løfta hovudet var det ikkje fordi nokon sa “no skal du løfte hovudet”. Om du har vore ein av dei som har sagt det, slik som meg, så er du nok samstundes vel vitande om at bornet strengt tatt ikkje forstod deg. Eller når ein starta å gå. Ein har rørt seg lenge før ein lytta på kommandoar. Det var den spontane rørsla, motivert av å studere rollemodellar, strekke seg, prøve på det umoglege. Kanskje den vakraste delen med born. Standhaftigheit. Den vi aldri må røve frå dei.

Men kva med i klasserommet? Der er det lærar som er rollemodell. Lærar kan gå, sitte, røre på seg, drikke kaffi, sjekke mobilen (kanskje?), gå ut, gå inn. Men borna kan ikkje.

Her skjer det eit brot synes eg.

Eg er glad for 2019 der eg oppdaga iMO-learn stolane, og valde å satse på desse i Noreg. Dei løyser ikkje alt, men det er ein start. Det at det finnes stolar som er skapt for at ein skal få røre på seg, vippe, løfte på, gå på, ha stafettar på, bruke til å svare med, analogt og digitalt. Det at eit møbel i eit und(r)evisningsrom faktisk har ein pedagogisk effekt. For det er ein gong så at vi har lært så mykje om læringsteori, forsking på læring, læringsstilar, metodar, at det kanskje er på tide å tenkje på inventaret rundt eleven. Der er vi stort sett veldig gode dei første åra. Der er kalender, på norsk, engelsk, kanskje til og med polsk, arabisk og snart ukrainsk? Vi startar med dagen i dag, på alle språk, været, vi trekker lapper, snakkar om tinarveden til datoen. Det heng lappar med namn, forbokstav, stor bokstav, liten, plakatar med “sun” og “rain”..

Men framleis sit vi som på ein buss.. På rekker, med ein pult og stol som er din. Som er nærast bolta i gulvet. Mi erfaring er at noko av det minst mobile i eit læringsrom er stasjonen din, og bornet sin eigen kropp.

Har du ikkje høyrd om iMO-learn før, så ta gjerne kontakt på e-post. Eg demonstrerer gjerne. Du kan starte med å sjå denne videoen 🙂

Om du skulle synes tankane er heilt på bærtuer, eller at det er noko fornuftig, så del gjerne tankar i kommentarfeltet under. Alt er godt mottatt !